In mijn yogalessen spreek ik vaak over bewustzijn. Over het belang van vertragen, van het loslaten van prikkels aan het einde van de dag. Ik zeg regelmatig: “Een goede nachtrust begint niet in bed, maar in de uren daarvoor.” Terwijl mijn leerlingen knikken en hun ogen sluiten in savasana, weet ik diep vanbinnen: deze wijsheid leef ik zelf niet altijd.
Netlix
Overdag ben ik aandachtig bezig met ademhaling en aanwezigheid. Maar ’s avonds gebeurt er vaak iets anders. Ik durf het bijna niet te zeggen — er zit een vleugje schaamte op. Netflix en ik zijn namelijk iets te goede vrienden. Als we geen plannen hebben, is dit ons vaste avondritueel.
Na het eten spelen mijn man en ik een spelletje Backgammon of Rummikub. Daarna wandelen we al kletsend een uurtje door het dorp. Gezond, zou je denken. En dat is het ook. Maar eenmaal thuis gaat toch vaak de televisie aan. We houden allebei van spannende Deense series — en die staan berucht om hun cliffhangers.
Foto: The Sommerdahl Murders
“Oké, alleen even het begin om te zien hoe het afloopt,” besluiten we, in de drie seconden voordat de volgende aflevering start. En voor we het weten, is het weer te laat en kruipen we veel later in bed dan goed voor ons is.
De ironie van weten, maar niet doen
Als yogadocent verdiep je je in gezondheid. Je weet wat stress doet met het zenuwstelsel. Je weet hoe blauw licht je slaap beïnvloedt. Je weet dat echte ontspanning iets anders is dan verdoving.
En toch… kennis alleen is niet genoeg.
Ik merkte het vooral ’s ochtends. Te weinig slaap zorgde voor een zwaar hoofd en minder scherpte. Soms voelde ik tijdens mijn lessen zelf de onrust waar ik mijn leerlingen juist vanaf probeerde te helpen. Dat was confronterend. Niet hard, maar zacht — als een vriendelijk stemmetje dat fluisterde: “Luister je eigenlijk wel naar je eigen woorden?”
Bewustwording op de mat/ stoel
Het keerpunt kwam niet ineens, maar langzaam. Tijdens mijn eigen yogabeoefening begon ik op te merken hoe onrustig mijn geest was. In de eindontspanning dwaalden mijn gedachten af naar series, afleveringen, cliffhangers. Zelfs in stilte zocht mijn brein naar prikkels.
Die realisatie was ongemakkelijk, maar ook bevrijdend. Want yoga leert ons niet om perfect te zijn, maar om eerlijk te kijken.
De woorden die ik zelf moest gaan leven
In mijn lessen begon ik er opener over te spreken. Over het belang van afschakelen in de avond. Over wat schermen doen met je zenuwstelsel. Over het verschil tussen ontspanning en verdoving. En terwijl ik dat vertelde, wist ik: dit is óók mijn oefening.
Ik besloot klein te beginnen. Geen strenge regels, geen rigoureuze veranderingen. Alleen bewustwording. Ik stelde mezelf één simpele vraag voordat ik Netflix aanzette:
“Wat heb ik nu echt nodig?”
Soms was het ontspanning. Soms afleiding. Maar steeds vaker kwam er een eerlijker antwoord omhoog: rust.
GRATIS MEEDOEN Wil je zelf ervaren hoe fijn stoelyoga is? Doe gratis mee met een videoles, gewoon vanuit je eigen stoel.
Yoga Nidra in plaats van doorkijken
Langzaam verving ik het automatische doorkijken door andere keuzes. Een boek. Wat rommelen in huis. Of een Yoga Nidra aan het einde van de avond.
Liggend, met gesloten ogen, begeleid door een zachte stem, zakte ik dieper in ontspanning dan Netflix me ooit had gebracht. Geen beelden, geen prikkels — alleen aandacht. Mijn lichaam kwam werkelijk tot rust en mijn hoofd werd vanzelf stiller.
Het effect op mijn slaap (en mijn leven)
Het verschil was duidelijk voelbaar. Ik viel sneller in slaap, werd minder vaak wakker en stond uitgeruster op. Mijn lessen kregen meer diepgang, omdat ik nu zelf écht ervoer waar ik over sprak. Ik voelde me meer aanwezig, minder gejaagd.
Wat me misschien nog het meest raakte, was de ruimte die terugkwam. Ruimte in mijn hoofd, in mijn adem, in mijn avonden. De constante drang naar afleiding werd zachter. Niet weg, maar wel hanteerbaar.
Een les die ik blijf leren
Ik deel dit nu ook met mijn leerlingen. Niet als perfecte yogi, maar als mens. Ik vertel hen dat bewust leven geen eindpunt is, maar een proces. Dat ook ik soms nog te lang blijf hangen in een serie. En dat dat oké is — zolang je het maar ziet.
Yoga heeft me niet “genezen” van mijn Netflix-verslaving. Wat het me wél heeft gegeven, is bewustzijn. De mogelijkheid om te kiezen. Om te vertragen. Om te luisteren naar wat ik werkelijk nodig heb.
En vaak is dat geen scherm, geen verhaal van iemand anders.
Maar stilte. Adem. En de ruimte om gewoon te zijn.
Precies datgene wat ik al die tijd probeerde door te geven — en nu eindelijk zelf leef.
Dit artikel verscheen in het Lente nummer 2026 van De Yogakrant.
